Een stukje van de Copernicusstraat, op verzoek van iemand die gaat verhuizen. Ik kreeg het verzoek voor de tekening al maanden geleden, ik zat ermee in mijn maag. Ik vond het lastig te tekenen, omdat ik geen afstand kon nemen van het tafereel. Door de nabijheid werd ik gedwongen tijdens het tekenen mijn blik te laten zwerven over wat ik allemaal zag, het perspectief is dan moeilijk. Het is ook niet echt een prikkelend plaatje om te tekenen, het is vooral een muur met ramen en deuren en heel veel rechte lijnen.. Een eerste poging afgelopen zomer strandde. Gisteren probeerde ik het opnieuw, ik zat met pen, inkt, water, penselen en papier aan de overkant van de straat onder een heg. Ik was al aardig op dreef, toen een passerende straatbewoner mij erop wees dat ik vlak naast een uitgedroogde grote hondendrol zat. Ik zat gelijk niet lekker meer. De man was zo aardig mij een tuinstoeltje aan te bieden, dat aanbod accepteerde ik. Ik begon opnieuw, want op het stoeltje zat ik hoger, dus was mijn zicht anders. Het lukte weer niet. Uit arrenmoede naar huis gefietst, fototoestel gepakt, teruggegaan, foto gemaakt om -weer thuis gekomen- die foto na tekenen. Een zwaktebod, ik weet het, maar anders blijf ik ermee rondlopen.
't Puttertje
Geert Snijders
Geef een reactie