In 1984 waren mijn ouders 40 jaar getrouwd. Cissy, Peter en ik – de jongste kinderen – hadden voor het feest een tekst geschreven op de melodie van Chuck Berrys No Particular Place To Go, Het Cocktail Trio had daar De Hele Wereld Alleen Van Ons van gemaakt, en bij ons werd het: Wij Gaan Voorlopig Nog Niet Naar Huis. Bij ons liedje heb ik destijds bovenstaande illustraties gemaakt.
De strekking van ons liedje:
Na enkele wijntjes denken we terug aan onze kindertijd. Bij ons kwam vroeger de slager, de bakker, de melkboer en soms de wasman aan de deur. De melkboer kwam altijd vroeg. Op zaterdag wilden mijn ouders uitslapen, mijn moeders legde dan ’s avonds een briefje met de bestelling klaar. Dat moesten wij ’s ochtends aan de melkboer geven. Wij knikten braaf van "ja" bij haar instructies, maar de volgende dag waren wij te beroerd om de deur open te doen: Cissy speelde met haar beer, Peter warmde zijn billen op de kachel en ik vond dat ik de deur niet open hoefde te doen, want "dat had ik vorige week al gedaan!"
Naast de slager, de bakker, de melkboer en de wasman kwam ook om de paar weken "oom Theo", de kapper, langs. We vluchtten dan het huis uit, achterna gezeten door oudere broers en zussen. "Oom Theo" knipte ons haar veel te kort, hij praatte te veel, en kneep in onze kinnen als we ons hoofd in een andere stand moesten houden.
Geef een reactie