Mijn docent Engels in mijn laatste twee jaren op de middelbare school heette Geldof, een wat oudere pijprokende man. Hij was helemaal vol van The Waste Land van T.S. Eliot. Hij had het er steeds weer over, de ene les las hij precies dezelfde passage als de andere les en zijn verklaringen waren ook elke les letterlijk hetzelfde, dat ging maar door. Wij vonden het best. Zolang hij niets nieuws behandelde, hoefden wij ook niets te leren.
Maar ondanks, of misschien wel dankzij, die eindeloze herhaling is The Waste Land mij altijd bij gebleven.
In de jaren 80 heb ik bij Teleac een cursus over de modernisten gevolgd, ook The Waste land werd daarin behandeld. Ik heb twee vertalingen van het gedicht gekocht, maar ik heb nog steeds niet het gevoel dat ik er iets van begrijp. Het zit vol beelden en verwijzingen; ik ben, vrees ik, niet erudiet genoeg, om er vat op te krijgen.
Geef een reactie