Vandaag naar het Taalfeest geweest in zalencentrum TivoliVredenburg in Utrecht.
Ik zat in De Grote Zaal in afwachting van het ochtendprogramma. De zaal had iets weg van een collegezaal. De rijen met zitplaatsen gingen steil omhoog. De rugleuningen van de stoelen waren kaarsrecht. Er was niet veel beenruimte. Rechts mij kwam een vrouw zitten met een beker koffie in de hand. Ze kon haar koffie nergens neerzetten. “Ik moet oppassen dat ik niet knoei”, zei ze en prompt viel er een scheut koffie op de grond. Ze probeerde de plas met haar schoenen te verspreiden, zodat de nattigheid eerder zou drogen. “Geen drank of etenswaren mee naar binnen nemen! Staat toch duidelijk bij de ingang,” zei ik. “Echt waar?” “Nee hoor, ik maak maar een grapje.” “Oh, ben je er zo één!”
De man links van me gaf haar tissues om de vloer voor haar droog te wrijven.
Er kwam een vrouw terug van het toilet, ze moest langs ons om bij haar zitplaats te komen. Het pad was smal, maar zij was slank, we hoefden niet te gaan staan, zij kon zich langs ons wurmen. Ze ging naast de man links van mij zitten.
“Hij wreef over haar benen,” zei de vrouw van de koffie verbaasd over de man van de tissues. “Wreef hij over haar benen?”, vroeg ik. “Ja, zo”, en ze deed het voor, “Het zal zijn vrouw wel wezen.” “Dat heb ik bij mijn vrouw nou nog nooit gedaan”, zei ik. “Ik ook niet bij mijn man.”
‘s Middags in de Herzzaal zat ik naast een medicus. Hij zei dat hij al 50 jaar Onze Taal las, maar dat hij niet het gevoel had dat zijn taalbeheersing daardoor beter was geworden. Hij zei dat hij in zijn vak geleerd had vooral goed te luisteren en spaarzaam te zijn met woorden.
Aan het eind van de middag in de propvolle trein terug naar Den Haag, zat ik op een klapstoeltje naast een jonge vrouw. Ze studeerde Scheikunde in Groningen en was op weg naar haar ouders in Rotterdam. Woensdag moest ze een verslag inleveren. Ze had goede aantekeningen gemaakt. Met een beetje hulp van ChatGPT dacht ze wel een voldoende te kunnen halen. Ze had een enorme tas met vuile was bij zich: “Alleen spullen die in de droger kunnen. Ik krijg pijn aan mijn rug van het gesleep met die tas, maar ik word er wel sterk van. Zo probeer ik tegenwoordig alles te bekijken.” Ze had vandaag met studiegenoten aan een roeiwedstrijd meegedaan. Haar team had de halve finale bereikt, maar daaraan niet meegedaan. Het programma was uitgelopen en zij en een paar vriendinnen wilden met de trein naar huis. Vanavond ging ze naar een concert van Flemming in Ahoy. Zodat ik zou weten wie Flemming was, zong ze een stukje van “Amsterdam” één van zijn bekendste nummers. Morgenavond ging ze weer terug naar Groningen.
Geef een reactie