De kinderen van groep 4 konden beter overweg met de schilderopdracht dan ik gisteren. 
Met 32 kinderen in een klaslokaal schilderen dat valt niet mee. Het resultaat daar ging het me in de eerste plaats om (mag dat, zo productgericht zijn?), maar ik wilde ook niet dat de kleren van de kinderen besmeurd zouden worden. Ze kregen een hele waslijst aan regels van me:
– houd de verf schoon, dus spoel eerst je kwast om voor je andere kleur gebruikt;
– gebruik wit om de kleuren lichter te maken;
– stroop je mouwen op;
– niet met je buik tegen de tafelrand leunen;
– blijf op je plaats;
– houd je kwast laag.
Ondanks al mijn voorschriften en geboden ging de groep enthousiast aan de slag. Bij xc3xa9xc3xa9n jongen zag ik hetzelfde gebeuren als bij mij gisteren: zijn landschap in vogelperspectief was heel mooi, maar het erin zetten van de sporen lukte hem niet goed. Hij raakte gefrustreerd en begon te kliederen.
Het onderstaande Aboriginal schilderij was het uitgangspunt van deze les. 
Vooraf maakte ik nog deze schets op het smartboard.
Ze waren geconcentreerd bezig. Ik denk dat Moet je doen! een fijne methode zal blijken te zijn. 
Geef een reactie