Vanochtend heb ik een flinke afstand gerend: van de Kastanjestraat naar Monster en terug. Ik kwam ouders van school tegen; een echtpaar, dat samen ging rennen. Heel vroeger heb ik dat ook wel eens gedaan met Paulina, dat zit er nu niet meer in: zij tennist, ik ren.
In park Ockenburch fietste een vader met twee zonen. De jongste, een jaar of vier, helmpje op, reed voorop. Ik hoorde hem roepen: “Pap, ik kan fluiten. Kijk maar! Fuut, fuut.” Zijn vader: ” Joh!”
In het Hyacinthenbos achter park Ockenburch, staan de wilde hyacinthen nu in bloei, het is eigenlijk al weer over het hoogtepunt heen. Het is niet netjes, maar ik nam me voor op de terugweg een bloempje te plukken, om na te tekenen. Bijna vergeten, gelukkig stonden ze ook in de bosjes van Pex. De meeste wilde hyacinthen zijn paarsblauw, soms zie ik rose bloempjes, en heel af en toe zie ik een wit exemplaar.
Geef een reactie