Gisteren was ik jarig. Na school ben ik met vrouw en dochters naar Inkheart geweest, de verfilming van het gelijknamige boek van Cornelia Funke.
Mo, de boekbinder, is al jaren op zoek naar het boek Hart van inkt. Mo is een " tovertong". Hij kan, als hij voorleest, personages uit een boek tot leven wekken, hen naar onze wereld halen. Hij heeft er geen controle over, het gebeurt gewoon. Telkens als hij een wezen uit een boek heeft gelezen, verdwijnt een mens of een dier uit onze wereld naar de wereld van het boek. Het verschijnsel openbaarde zich voor het eerst op een avond negen jaar geleden. Mo heeft toen, terwijl hij voorlas aan zijn dochter Meggy, zijn vrouw Resa naar Hart van Inkt gelezen en uit Hart van inkt kwam Stofvinger te voorschijn, de man die macht heeft over vuur. Sinds die avond heeft Mo Meggy nooit meer voorgelezen. Meggy weet niet wat er met haar moeder gebeurd is, ze weet niets van de gave van haar vader, en ze weet niet dat ook zij de gave bezit.
Mo probeert wanhopig zijn vrouw uit Hart van Inkt te halen. Stofvinger wil juist terug naar het boek ook al weet hij dat het boek met zijn dood eindigt. De schrijver Fenoglio heeft hem verzonnen, maar Stofvinger weigert te accepteren dat alles vastligt zoals Fenoglio het heeft bedacht en beschreven.
Inkheart is een goede film, maar het haalt het niet bij het boek. Dat is ook heel moeilijk, een boek is veel rijker, hoe overweldigend de visuele effecten in films ook zijn. Het was echter leuk om weer met mijn dochters over het boek te praten en de film met het boek te vergelijken. Ik moet bekennen dat ik tijdens de voorstelling even wegdommelde, juist toen er allerlei heftige dingen gebeurden op het scherm. Ik was hondsmoe van school. Het zal ook de leeftijd wel zijn; 51 jaar alweer.
Geef een reactie