Vandaag heb ik een compensatieverlofdag. Vannacht kon ik niet goed slapen, gebeurt wel vaker als ik vrij ben. Verwarde dromen, over een chef van heel lang geleden: ik moest op het matje komen, ik was de vorige dag niet verschenen op mijn werk, zomaar weggebleven, ik kon er niet meer tegen.
Om slaperig gevoel kwijt te raken heb ik vanochtend gerend, naar Monster, een aardig eind. Ik probeerde het tempo hoog te houden, over drie-en-een-halve week moet ik tenslotte de halve marathon van Leiden lopen.
In de duinen tussen Monster en Kijkduin kwam ik Hans Metselaar tegen. Hij rende me tegemoet. Ik ken hem van mijn jeugd in Bouwlust. Wij woonden op de otterrade, de familie Metselaar – ook een groot gezin- op de Eekhoornrade. Vanaf hun balkon, drie hoog, keken de Metselaars uit op de binnentuin en ook op onze tuin. Mijn moeder, Miep, sprak vanuit de tuin weleens met mevrouw Metselaar, Mientje(?), op het balkon. Ze zaten ook beiden op zangkoor Regi Gloria van de PIUS X-kerk.
Bij het passeren groette ik Hans. Hij stak een hand op, maar ik geloof niet dat hij me herkende. Hij verschijnt wel eens in de pers als er iets over bridgen te melden is. Misschien dacht hij dat ik hem daarvan kende. Toen ik al zo’n 50 meter verder was riep ik over mijn schouder " Snijders!" " Ja, ja, ja!", riep hij terug, nu wist hij het wel.
Op de tekening boven Rosalie achter de computer. Ze was vroeg thuis, want er is toetsweek.
Geef een reactie