Gisteren werd in De Bomenbuurt Halloween gevierd. Zoals elk jaar zou het festijn geopend worden met een griezelverhaal op Het Kastanjeplein. De ingehuurde verhalenverteller meldde zich kort van te voren af vanwege griep. Dat bracht de organisatoren in een lastig pakket. Mij werd gevraagd zijn plaats in te nemen. Het verhaal stond op een geluidsband, ik kon dus playbacken. Ik wilde geen spelbreker, en zegde toe, maar had er geen vertrouwen in. Ik wist niet hoe ik me moest verkleden: een verteller is een neutraal persoon en geen griezel. Dat playbacken zag ik helemaal niet voor me. Vlak voor aanvang zei iemand dat ik eruit zag als Paul van Loon. ‘Dat is in ieder geval goed!’, dacht ik. Ik kweet mij zo goed mogelijk van mijn taak. Aan het eind van het verhaal werd ik door de bokkenrijders al tegenspartelend van het plein gesleept en ontvoerd.
Mijn zoon, toen zoontje, was als de doods voor Karbonkel. Toen Karbonkel begin dit jaar onder de beestjes zat, vond…