't Puttertje

Vandaag ben ik vanuit Den Haag door de duinen, via Zandvoort, naar Haarlem gefietst.

Ongeveer op de grens van Zuid-Holland en Noord-Holland kwamen een man en een vrouw hand en hand een zijpad uitgewandeld. “Hoe gaat het?”, vroeg de man toen ik passeerde. “Goed hoor!”, antwoordde ik, en vroeg gelijk daarop, half omgedraaid op mijn fiets “en met jullie?”. Met hen ging het ook goed, maar ik vroeg me wel af of ik er moe uitzag. Waarom zou die man anders aan mij vragen hoe het met me ging?

Vlak voor Zandvoort fietsten een man en een vrouw mij tegemoet. Ik hoorde haar zeggen: “wat is het prachtig hier!”

In Haarlem heb ik het Frans Hals Museum bezocht. Er was een hoekje waar je zelfportretten kon tekenen.

Naast het werk van Frans Hals en andere oude meesters was er een tentoonstelling over de schilder Coba Ritsema.

Tijdens het fietsen heb ik een paar keer op paaltjes of richtingaanwijzers verloren handschoenen zien liggen. Aardig dat de mensen, die de handschoenen vinden, ze op een duidelijk zichtbare plaats leggen, zodat ze goed zichtbaar zijn, voor het geval de eigenaars op zoek gaan naar hun verloren bezit.

Op de terugweg zag ik in de berm van de Duinlustweg bij Overveen dit beeld van Nic Jonk. Het heet Moeder en Kind.

Om brons-dieven te weren is een plaatje op de sokkel geschroefd.

Op Internet vond ik een artikel over Nic Jonk uit 1976 uit het blad Ons Erfdeel. Hieronder een stukje uit dat artikel dat ik grappig vind.

Wie van plan is zich te verdiepen in het oeuvre van Nic Jonk ontvangt van hem de meest hartelijke tegenwerking. Met zijn vrouw, Greet Commandeur, zes opgroeiende kinderen en honderdeenendertig beelden heeft hij zich gevestigd in het land van herkomst in een Westfriese stolpboerderij tussen Alkmaar en Purmerend. Het huis ligt achter een hoge dijk tussen twee waterwegen. Eenmaal binnen kijk je, net als bij de boeren van deze streek, in de reusachtige centrale ruimte tot in de nok van de gebinten. Zelfs de meest monumentale beelden vinden in zulk een atelier een plaats; woon- en slaapruimten zijn verdreven naar de periferie van het grondplan. En daarmee is impliciet een van de redenen van Jonks tegenwerking gegeven.